Telewizja u swojego początku była czarnobiała, czyli monochromatyczne, wprowadzenie koloru wymusiło więc stworzenie odpowiedniego systemu kodowania poszczególnych barw w sygnale oraz wprowadzenie odpowiednich telewizorów, które sygnał ten mogły odkodować. W efekcie powstały trzy takie systemy, które do dzisiaj są wykorzystywane, jest to mianowicie PAL, SECAM oraz NTSC. Różnią się one między innymi jakością, którą w oparciu o nie można uzyskać oraz poszczególnymi parametrami. Ze względu na miejsce opracowania systemów kodowaniu koloru system NTSC będzie używany tam gdzie telewizory używają trzydziestu klatek w przeciągu sekundy, a dwa pozostałe (europejskie) emitują dwadzieścia pięć klatek w przeciągu sekundy, większa jest natomiast liczba linii obrazu. Najczęstszym rozwiązaniem do uzyskiwani szerokiej gamy różnorakich kolorów i ich odpowiedniego mieszania jest system RGB (z angielskiego czerwony, zielony oraz niebieski). Obraz składał będzie się z bardzo dużej liczby pikseli, których kolory będą mogły być zmieniane niezależnie od siebie, co powoduje, że odwzorowanie kolorów jest dokładne i właściwe. Oczywiście w systemie tym nie ma możliwości mieszania wszystkich z odcieni oraz barw, dla ludzkiego oka będą to jednak tak drobne różnice, że ciężko je zauważyć, szczególnie w telewizorach nowoczesnych, które charakteryzują się jeszcze większą gamą kolorów oraz rozbudowanymi opcjami ich mieszania.
